Het is ook lente geblazen in de animé industrie, dus is het tijd voor een vlootschouw van een aantal nieuwe series. Hoe staat het met de kwaliteit voor de lente van 2008?

Tijdens het schrijven en maken van dit artikel ben ik weer eens geconfronteerd met hoe moeilijk het is om het plot van een serie in drie a vier zinnen samen te vatten én hoe moeilijk het is om een screenshot te vinden die toonaangevend is voor een serie. Desalniettemin heb ik van acht nieuwe series de eerste afleveringen bekeken , vat ik het plot samen en geef ik een voorbarige conclusie. Dit is allemaal uiteraard onder voorbehoud.

Allison & Lillia

Wat is het?

Allison en Wil kennen elkaar van jongs af aan: zij is vliegenier in het leger van Roxche; hij is een boekenwurm die les geeft aan kinderen in een weeshuis. Als Allison en Will op een dag een ritje door het platteland maken komen ze een oude man tegen die vertelt over een schat die een einde kan maken aan de langdurige oorlog tussen Roxche en Sou Beil. Kort daarna wordt de man ontvoerd en Allison en Wil zetten in een vliegtuig de achtervolging in.

Is het wat?

Het is een tijd geleden sinds er weer eens een leuke avonturenserie is geweest. Allison en Lillia lijkt op het eerste gezicht een soort van Last Exile-light te gaan worden: avontuur van de bovenste plank in een vroeg moderne wereld met vliegtuigen, zonder extreem zwaarmoedig te worden. De enige dingen die tegen zouden kunnen werken zijn de soms gebrekkige animaties en een clichématig avontuurplot. De serie krijgt van mij tot nu toe het voordeel van de twijfel.

Kijken als: je avonturenseries best wel leuk vind.

The Tower of Druaga ~Aegis of Uruk~

Wat is het?

Lang geleden in het land Uruk verrees er door toedoen van de kwaadaardige god Druaga een toren. Koning Gilgamesh klom naar de bovenste verdieping van de toren en versloeg Druaga en dat betekende het einde van de toren. Nu is de toren weer terug en vele avonturiers proberen naar de bovenste verdieping te klimmen. Jil probeert dit samen met een groep huurlingen te doen om vrede in het land te herstellen.

Is het wat?

De samenvatting klinkt nogal cliché, maar schijn bedriegt. De eerste aflevering volgt de Suzumiya Haruhi methode en is een parodie op fantasy animé waar Haruhi juist magische meisjes series belachelijk maakte. Aan het einde van de eerste aflevering schakelen we weer terug naar de werkelijkheid en zien we dat het gewoon een dagdroom van Jil is. Het resultaat hiervan is dat ik geïnteresseerd ben geworden in hoe deze serie verder zal verlopen: is de eerste aflevering een beknopte vooruitblik of gewoon een blikvanger?

Kijken als: fantasy animé bij voorbaat goed in je smaak vallen of als je de eerste aflevering leuk vind.

Kamen no Maid Guy

Wat is het?

Fujiwara Naeka heeft nog een half jaar te gaan voordat ze achttien jaar oud wordt en een grote familie-erfenis ontvangt. Om haar tegen gevaren van buitenaf te beschermen (en om het huis aan kant te krijgen) huurt haar grootvader twee meido (of werksters) in: het traditionele schoolvoorbeeld van een werkster Fubuki en een perverse masker-dragende (kamen betekent masker) gespierde ‘maid guy’ genaamd Kogarashi.

Is het wat?

Een humoristische serie met een normale opzet: Kogarashi en Naeka stelen vooral de show in de eerste aflevering. Deze serie gaat vast en zeker de kant op van over-the-top vermaak die ik wel kan waarderen, maar er zijn veel adders onder het gras. De kwaliteit van de animatie is niet zo hoog en de formule kan snel vervelen (denk bijvoorbeeld aan He Is My Master). Tot nu toe is het nog wel te doen.

Kijken als: je een humoristische serie met meido wilt zien.

Macross Frontier

Wat is het?

Nadat de mensheid in de toekomst een oorlog verliest tegen een buitenaards ras van reuzen besluit men op zoek te gaan naar een bewoonbare planeet ergens in het universum. De mensheid leeft in enorme kolonisatie ruimteschepen onder bevel van de VN. Tijdens een popconcert van het idool Sheryl wordt de kolonie aangevallen door een nieuw buitenaards ras genaamd de Vajra. Uiteindelijk redt Alto, een jongen die als vliegenier in de show van Sheryl heeft gevlogen, een meisje van een Vajra die in de kolonie is doorgedrongen in een mecha waarvan de originele piloot is doodgeperst.

Is het wat?

De grote mecha serie voor deze lente is toch wel Macross Frontier. Het is een vervolg op de schijnbaar zeer bekende serie Macross 7 maar tot nu toe is het best wel volgbaar. De animatie en presentatie zijn gelikt en de personages spreken me wel aan. Maar hebben we dit plot niet al eens een keer eerder gehoord? Dit terzijde wordt er voor de onderbouwing van deze serie daadwerkelijk logica gebruikt. Dat staat in tegenstelling tot dé mecha serie van het herfstseizoen Gundam 00 waarin elke adolescent met een psychische stoornis achter het stuur van een mecha kon kruipen. Speculanten en optimisten prijzen Macross Frontier al aan als een space opera, maar ik zal toch voorzichtig blijven om dat nu al te verkondigen.

Kijken als: je teleurgesteld bent in het eerste seizoen Gundam 00 en een échte mecha serie wilt kijken.

Kanokon

Wat is het?

Jongen genaamd Kouta wordt elke dag achterna gezeten door welgevormde en hitsige Chizuru die meer dan alleen maar een kus van Kouta verlangt. Chizuru blijkt later een vossengeest te zijn (of een youkai in het Japans) compleet met oren en staart wat eigenlijk helemaal niets aan de situatie toevoegt.

Is het wat?

Om de gedachtegang van Chizuru samen te vatten is hier een citaat uit de tweede aflevering:

“A boy is the key, and a girl is the keyhole. Open my door whenever you feel like it. It’s never been opened before!”

Het is net alsof Kouta de laatste man op aarde is en Chizuru haast geen keuze heeft. Kouta is zoals gebruikelijk een compleet ruggengraatloze, zelfs meisjesachtige loser met een onnatuurlijke aantrekkingskracht op welgevormde en hitsige vrouwen. Serieus, hij ziet eruit alsof hij pas twaalf is geworden en zij alsof ze in de twintig is. Hoor ik daar het woord pedofilie? Maar dit soort series hoor je niet te rationaliseren, zoals al in een vorig artikel staat moet je het verstand uitschakelen en kijken wat de serie goed doet. En dat doet het ook: aardige animatie, genoeg fanservice, genoeg rare situaties en genoeg potentiële vrouwelijke rivalen. Het is maar hoe je het bekijkt.

Kijken als: je Nagasarete Airantou en Goshuushou-sama Ninomiya-kun leuk vond en op zoek bent naar een gelijksoortige harem serie.

Kyouran Kazoku Nikki

Wat is het?

Kapitein van de paranormale afdeling van de politie Midarezaki Ouka trouwt met ‘katmeisje’ (of in het Japans: nekomimi) Kyouka om samen een disfunctionele familie te vormen. De ‘kinderen’ van het stel zijn een normaal meisje, een kwal, een biologisch wapen, een leeuw en een homofiele jongen. Dit alles om de verrijzing van een nakomeling van een monster dat duizend jaar geleden werd geveld te voorkomen.

Is het wat?

In de samenvatting kun je de gekte van deze serie al herkennen. De serie wijst logica al vanaf het begin af en lijkt de kant van een serie als Excel Saga op te gaan. Terwijl Kamen no Maid Guy nog enig kader geeft waarbinnen het verhaal zich kan afspelen is Kyouran een totale chaos aan het worden. Dit kan alle kanten op gaan, waaronder de verkeerde kant.

Kijken als: je een rare serie wilt zien of als je Excel Saga fantastisch vond.

Code Geass R2

Wat is het?

Deze serie is een vervolg op het eerste seizoen van Code Geass waarin Lelouch Japan wil bevrijden van de bezettingsmacht van Brittania (*kuch* de Verenigde Staten *kuch*) door zichzelf als verzetsheld genaamd Zero te presenteren. Hij richtte een organisatie op genaamd de Black Knights om dit te doen, maar aan het einde van het eerste seizoen mislukte zijn poging en nu is hij zijn herinneringen kwijt. Daarnaast is Lelouch’s jeugdvriend Suzaku een elitepiloot aan de kant van Brittania, heeft hij nu een broer genaamd Rolo en is zijn zus Nunnaly verdwenen.

Is het wat?

Met de eerste serie van Code Geass ben ik gestopt na vijftien afleveringen omdat het nergens heen leek te gaan. Maar na het bekijken van de eerste twee afleveringen van R2 begin ik weer enthousiast te worden: de kwaliteit van de animaties is ongekend hoog en het is toch een spannend begin geworden. Toch beginnen bepaalde dingen weer op te vallen: onlogische plotpunten en inconsistenties komen langzamerhand weer boven drijven. Het eerste seizoen begon ook spetterend, maar takelde daarna al snel weer af. Wordt dit een geval van déjà vu?

Kijken als: je het eerste seizoen van Code Geass goed vond en als je opgewassen bent tegen slechte scripts.

Nabari no Ou

Wat is het?

Roukujou Miharo is een jongen met een onverschillige houding tegenover het leven. Op een dag wordt hij gevraagd door zijn klasgenoot Aizawa Kouichi en leraar Kumohira om zich bij een ninja club aan te melden. Miharo weigert uiteraard, maar echte ninja’s hebben het op hem voorzien of specifieker gezegd de verborgen kracht of hijutsu die in hem verborgen is.

Is het wat?

Deze serie riekt naar middelmaat, het is een middelmatig plot, met middelmatige personages en een middelmatige uitwerking. Er zijn wel wat betere series om naar te kijken tijdens deze lente en Nabari no Ou kan als actieserie niet opboksen tegen bijvoorbeeld Code Geass R2 of Macross Frontier.

Kijken als: je zat bent van Naruto maar nog niet van ninja’s.

Er zijn genoeg interessante series dit lenteseizoen om mij zoet te houden, afgezien van een aantal middelmatige series. De enige grote namen dit seizoen zijn Macross Frontier en Code Geass R2, waardoor kleinere series meer ruimte hebben om te laten zien wat ze in hun mars hebben. Natuurlijk ben ik series als Soul Eater en Special A vergeten, maar deze series lijken mij niet echt interessant genoeg. Het is een kwestie van open staan voor nieuwe series.

Nu maar hopen dat het tweede seizoen van Haruhi Suzumiya in het zomerseizoen valt.

…dan doe je al gek genoeg.” Zo luidt de typische Nederlandse uitspraak die ook geldt voor de animé serie Minami-ke. Een erg normale, maar goede serie.

“Dit is gewoon een normale weergave van het dagelijkse leven van de Minami zusters. Verwacht niet al te veel, alstublieft.”

Deze ‘waarschuwing’ verschijnt aan het begin van elke aflevering van Minami-ke, maar is al meteen veelzeggend. Ten eerste kunnen we eruit afleiden dat Minami-ke niet gaat over mensen met bovennatuurlijke krachten of meisjes die uit de lucht vallen, maar over heel normale dingen gaat. Ten tweede is het genre van de serie blijkbaar ‘slice of life’ aangezien er ook niet veel bijzondere dingen gebeuren.

De Minami zusters: aan de linkerkant staat Kana, rechtsboven Haruka en rechtsonder Chiaki.

Laten we de serie uiteenzetten. Het gaat over de Minami zusters Chiaki, Kana en Haruka die met z’n drieën zonder ouders in een appartement ergens in Japan wonen (Tokyo vermoedelijk). Chiaki, de jongste van de zusters, is een zeer intelligente koele kikker die domme mensen niet kan uitstaan. Kana is een energieke maar niet zo pientere zuster, ze is gemakkelijk te manipuleren en daar maakt Chiaki geregeld gebruik van. Als laatste is er nog Haruka, de oudste zuster en een soort van moederfiguur van de zusters. Ze is zachtaardig, maar kan hard optreden als het nodig is. Voor de rest hebben ze ook een oom die af en toe langs komt, maar samen vormen ze een ouderloze maar toch functionerende familie.

Haruka kan eng zijn als ze serieus is.

Minami-ke is geen serie als Muteki Kanban Musume waarin de kijker het moet hebben van personages die elkaar over-the-top in elkaar slaan, maar van normale situaties en beslommeringen en de humor die daaruit vloeit. Dit klinkt allemaal doorsnee, maar de interactie tussen de zussen zelf maakt het allemaal goed. Er zit veel humor in het dagelijkse leven en dat komt goed naar voren. In mijn ogen is dit geslaagder gedaan dan in Lucky Star, omdat het een op zichzelf staande serie is die universeel gewaardeerd kan worden in plaats van een aantal die-hards die alle referenties eruit weten te pluizen. Elke aflevering is ook duidelijker gestructureerd terwijl Lucky Star de neiging heeft om van de hak op de tak te springen. Soms gaat het over een regenachtige dag, dan weer over een dagje aan het strand maar meestal gaat het over schooldagen.

Makoto staat met twee emmers water aan de zijkant van het lokaal omdat Chiaki dat hem heeft opgedragen.

Naast de zusters zijn er ook nog een aantal geweldige ondersteunende personages. Makoto is een klasgenoot van Chiaki die net als Kana niet zo snugger is en constant door Chiaki op het verkeerde been gezet wordt. Dan is er Kana’s klasgenoot Fujioka die op haar verliefd is geworden en haar tevergeefs probeert te benaderen met een liefdesbrief. Dankzij Chiaki interpreteert Kana de brief verkeerd en denkt ze dat Fujioka de plaatselijke maffiabaas is (of banchou in het Japans). En als laatst is daar Hosaka die een oogje heeft op Haruka, jammer dat het een kruising is tussen een dagdromer en iemand die je niet te dichtbij je wilt laten staan in het openbaar vervoer en daardoor compleet ineffectief is in het bemachtigen van Haruka’s hart. En zo zijn er nog meer ondersteunende personages die ontzettend leuk zijn uitgewerkt.

Hosaka in al zijn glorie?

De productiewaarde van Minami-ke is voor een simpele serie ontzettend goed. De kwaliteit van animé zit meestal in de details (Kyoto Animations is hier meester in) en daar zijn er veel van in Minami-ke. Zoals de teddybeer die telkens weer in huis opduikt of de hilarische soap Sensei and Ninomiya-kun waar we elke aflevering wel wat van zien of de dramatische close-ups die zorgvuldig gebruikt worden. De dertien afleveringen zijn met zorg en plezier gemaakt.

In de meeste afleveringen zeggen Sensei en Ninomiya-kun niets meer dan: “Sensei!” “Ninomiya-kun!”

Niets meer dan lof voor deze serie: het is fris, het is universeel en het is grappig. En dat terwijl het een heel normale serie is.

Er is echter wel één voetnoot. Na het eerste seizoen is een andere studio met de serie aan de haal gegaan en kregen we Minami-Ke Okawari. Hoewel deze serie de lijn van de originele serie aardig volgt is het toch wel het zwak ten opzichte van de eerste afleveringen. De tekenstijl is anders en ongedetailleerder (let bijvoorbeeld op de zwarte silhouetmensen op de achtergrond), er is ruggengraatloos personage toegevoegd (inclusief bril) terwijl andere bijpersonages naar de achtergrond verdwijnen en de situaties zijn niet meer zo fris en fruitig. Toch is Okawari voor de diehard Minami-ke fan verplichte kost.

In elke semi-romantische animé serie zit wel een droommeisje. Soms komt ze in de vorm van een jeugdvriendin en soms valt ze gewoon op met een excentriek karakter. Waarom komt dit type meisjes eigenlijk telkens weer terug in animé?

Een meisje dat alleen in een grasveld staat of alleen naar de zee kijkt is meestal al een waarschuwing genoeg. Droommeisjes zijn meestal eenzaam totdat de hoofdpersoon (meestal mannelijk) hun leven binnen stapt. Dan opeens blijkt het dat ze elkaar nog van vroeger kennen, toen ze nog kinderen waren. Daarnaast blijkt het dat ze een zachte, haast naïeve persoonlijkheid heeft die onweerstaanbaar is eventueel met een vleugje onhandigheid. Uiteindelijk wordt de hoofdpersoon op het beloofde meisje verliefd en zo leven ze nog lang en gelukkig.

Een typisch voorbeeld van een eenzaam droommeisje.

Dit is het patroon van het droommeisje in een notendop. In veel series is dit soort meisjes weer terug te vinden, maar waarom wordt er steeds weer dezelfde koers met hetzelfde type meisje gevaren? Mijn theorie is dat er twee principes worden toegepast op het droommeisjes patroon: het prins op het witte paard principe en het mysterieuze vrouwen principe.

De hoofdpersoon uit de serie Kanon (Yuichi) weet op jonge leeftijd al trauma’s te verwerken met de expertise van een afgestudeerd psycholoog.

Een man kan op een vrouw vallen als hij haar zwakker dan zichzelf inschat. De gedachte die door het hoofd van de man gaat is dan: ‘zij is hulpeloos en ik moet haar redden’. En inderdaad, de meeste beloofde meisjes zitten in benarde situaties, variërend van jeugdtrauma’s tot liefdesperikelen, waaruit alleen de hoofdpersoon ze kan redden. De hoofdpersoon is meestal precies ‘what the doctor ordered’. Ze hadden op vijf-jarige leeftijd al psychologen kunnen worden terwijl jongens op die leeftijd meisjes niet interessant vinden.

Mannen vallen ook eerder op mysterieuze vrouwen die net buiten het handbereik van de hoofdpersoon ligt. Vergelijk het met een kat en een speelmuis aan een touwtje: als de speelmuis net buiten het bereik ligt dan blijft het interessant, maar zodra een kat een speelmuis vangt dan begint hij zich meestal te vervelen en zoekt naar een ander speeltje. Zo houden beloofde meisjes er een afzijdige positie op na. Deste meer de hoofdpersoon van ze wordt afgeduwd, deste meer ze zichzelf aangetrokken voelen: het is een eeuwenoud principe. Daarnaast zijn droommeisjes altijd mysterieus omdat ze altijd (maar dan ook altijd) een geheim met zich meedragen wat het daglicht pas aan het einde van een serie kan verdragen.

Deste schattiger ze zijn deste meer kans op een lijk in de kast.

Hoewel de twee principes realistisch zijn is het droommeisje vooral fictief. Ze bestaan niet echt en alleen maar in animé komen dit soort typen vaak voor. In zekere zin is het droommeisje haast altijd naïef en lief: een soort van ideaalbeeld vanuit het mannelijk perspectief. Toch blijven ze altijd maar terugkeren, omdat het de verbeelding aanspreekt. Ik bedoel: wie zou er geen schattig en naïef meisje als vriendin willen hebben?

Vrouwen in het echt zijn meer dan alleen schattig en naïef. Maar wie realisme in animé verwacht, kan maar beter naar een documentaire kijken: het heet niet voor niks een droommeisje.

Een vermakelijke anime serie heeft niet veel diepgang nodig, mits de serie zijn ‘ding’ maar goed doet. Deze keer dus een vergelijking tussen twee series die het wel en niet lukken.

Harem series zijn naast mecha en romantische komedies een van de pijlers van anime. Voor de leek symboliseert het fanservice genre precies wat er mis is met anime: een op nerds gerichte verzameling van geanimeerde meisjes die constant omvallen om per ongeluk in een weinig verhullende pose terecht te komen. Voor liefhebbers is dit genre een oppervlakkige verzameling van geanimeerde meisjes die constant omvallen om per ongeluk in een weinig verhullende pose terecht te komen. Het probleem ligt meestal in het verwachtingspatroon van de kijker. Neem je de fanservice serie té serieus dan zal het negen van de tien keer tegen vallen, maar als je het dunne plot en de vele momenten voor lief neemt dan valt het meestal wel mee. Dit is echter geen excuus voor het bestaan van slechte fanservice series.

Ikuto in het land van de fallische symbolen.

Als voorbeeld neem ik twee vrij recente series waar vrij veel fanservice in voor komt: Nagasarete Airantou en Goshuushou-sama Ninomiya-kun. Eerst beschrijf ik kort de inhoud (voor zover er een inhoud in dit soort series is) en daarna vergelijk ik ze met elkaar.

Het is zelfs nog erger dan the Bachelor.

In Nagasarete Airantou (Engels: island, Japans: Ai-ran-tou) spoelt drenkeling Tohoin Ikuto aan op een eiland nadat hij op een stormige nacht overboord is gevallen. Hij wordt gered door een meisje genaamd Suzu en naar de dorpsoudste gebracht. Maar wat blijkt: door een ‘freak accident’ zijn alle mannen van het eiland verdwenen en is Ikuto toevallig de enige aanwezige met genoeg Y-chromosomen. Zal Ikuto het wel overleven nu elke vrouw op het eiland achter hem aan zit?

De typische situatie tijdens elke anime convention.

In Goshuusou-sama Ninomiya-kun krijgt Ninomiya Shungo van zijn zus de taak om een meisje genaamd Tsukimura Mayu te beschermen. In werkelijkheid is Mayu een succubus en heeft daardoor de kracht om mannen van heinde en verre aan te trekken wat tot onhandige situaties kan leiden. Daar bovenop is ze ook nog eens bang voor mannen en dat komt goed uit voor Shungo want hij heeft vrouwenangst.

Een conventioneel moment voor fanservice series: het meisje valt op de grond en per ongeluk valt de jongen daar recht bovenop. Hilariteit vervolgt.

Waarom zijn deze series in de eerste plaats vergelijkbaar? Omdat ze op bepaalde punten overeen komen met de opgebouwde traditie voor dit soort series. In beide series is er een ‘loser harem male’ in de hoofdrol die toch een soort mysterieuze aantrekkingskracht op meisjes heeft. In beide series weet je meteen met welk meisje de hoofdpersoon zal uitkiezen. En zo zijn er nog meer overeekomsten. Nu komen eerst de verFaschillen.

De snee zit op precies de juiste plek, overduidelijke fanservice dus.

Nagasarete volgt de gebruikelijke weg voor deze series: een cast van verschillende typen meisjes met verschillende karaktertrekjes. De grootte van de cast geeft echter al weg dat de schrijvers last hebben van het ‘harem’-syndroom. Zodra de inspiratie opraakt introduceert men een nieuw meisje waar weer een aantal afleveringen op geteerd kan worden. Het verraadt eigenlijk dat de schrijvers niet goed hebben nagedacht om de verschillende personages genoeg persoonlijkheid en karakter te geven. Met een kleinere cast zijn er meer mogelijkheden tot verdieping, en hier maakt Ninomiya-kun juist wel gebruik van. Het is wel waar dat deze serie korter is, maar dat komt de personages alleen maar ten goede omdat het de schrijvers dwingt om met beperkte uitzendtijd een verhaal neer te zetten.

Elke huwelijkskandidaat heeft gezonde concurrentie nodig. De concurrente van Mayu staat aan de rechter kant.

Een ander punt is dat Nagasarete eigenlijk niet graag kwijt wilt dat het gebaseerd is op een manga waar heel veel fanservice in voorkomt. In elke aflevering probeert men dit zo veel mogelijk te vermijden, maar daarmee halen ze een van de bouwstenen van de manga weg. De serie verzandt al snel in middelmatigheid. Dit is waarschijnlijk te wijten aan het jongere publiek waar deze serie op gericht is: die kunnen omvallende meisjes niet echt waarderen. De schrijvers van Ninomiya-kun daarentegen weten precies wat voor serie ze willen maken en maken zich niet zo druk om de hoeveelheid fanservice. Sterker nog, de hoge concentratie maakt de serie eigenlijk grappiger dan Nagasarete, juist omdat ze zichzelf niet zo serieus nemen.

Er bestaan dus wel degelijk goede fanservice series maar ze zijn alleen maar goed in hun eigen recht. Een serie die zelfbewust is speelt beter in op de verwachtingspatronen van het publiek en kan ergo sum dus beter uitpakken. Als je maar een beetje ‘open-minded’ bent en je de serie zijn ‘ding’ laat doen.

Soms zijn korte verhalen heel effectief met symboliek, plot en kwaliteit. De nieuwe serie Shigofumi verdient hiervoor alvast een pluim.

De serie Shigofumi volgt het recept van de episodische series: elke aflevering is een ander verhaal op zich maar we bekijken het verhaal wel altijd vanuit hetzelfde kader. Dat is in dit geval het meisje Fumika dat met een pratende staf brieven uitdeelt met daarin de laatste wensen van onlangs overledenen. Het heeft wat weg van Jigoku Shoujo of Kino’s Travels, maar Shigofumi weet zichzelf wel te onderscheiden door de kwaliteit van het eerste verhaal wat twee afleveringen spant.

Shouta de Rocket Man.

Fumika brengt een brief van een onlangs overledene aan Shouta: een niet zo succesvolle raketontwerper in de dop die verliefd is op Asuna. Er is echter een probleem: de brief is geadresseerd aan de verloofde van Asuna en Shouta heeft nog niet opgebiecht dat hij van haar houdt. Dus zo begint hij te werken aan een raket die het wel doet om aan Asuna te laten zien dat hij het wel kan.

Maar op de achtergrond borrelt er wat unheimisch: al aan het begin van de aflevering zien we dat de vader van Asuna onlangs vermoord is. Alle aanwijzingen en bewijzen leiden tot een schokkend einde van de eerste aflevering die mijn hard sneller deed kloppen. Ik denk dat het volgende spoilerplaatje dat wel duidelijk maakt.

Asuna

Er zijn meerdere symbolen die heel slim door de eerste twee afleveringen zijn verweven. De raket van Shouta is meer dan een technische vinding, maar ook een belofte aan Asuna. Het is een ultimatum voor het verwerkelijken van zijn droom. Het verlaten flatgebouw zelf waar Shouta en Asuna elkaar ontmoeten krijgt in de tweede aflevering ook een speciale betekenis.

Op papier mag Fumika eigenlijk geen invloed hebben op de personen waaraan ze haar brieven geeft, maar in de praktijk verloopt dit anders: door haar aanwezigheid heeft ze al een soort van invloed op de omgeving. In de eerste afleveringen is ze niet de oorzaak van maar de aanleiding tot de gebeurtenissen rond Shouta en Asuna.

De eerste twee afleveringen zijn zo heerlijk bitterzoet, gaan ontzettend diep en volgen de twee gezichtspunten zo optimaal dat ik ze op geen enkele andere manier zou willen zien. Het zal lastig worden voor de serie zelf om deze afleveringen te overtreffen, maar als het zo doorgaat dan is er een nieuwe favoriet geboren voor het winterseizoen.

Liefhebbers van manga zijn de laatste tijd steeds meer onder de indruk van een nieuwe mangaserie die onmiddellijk tot ‘Death Note’-beater wordt gebombardeerd. Is Mirai Nikki dat wel?

Na Death Note is er een leegte gevallen in de mangascène. Natuurlijk komt de zoveelste One Piece of Bleach wel weer uit, maar inmiddels is de nieuwigheid er wel vanaf. In de zoektocht naar een geestelijke opvolger is men gestuit op Mirai Nikki en deze serie wordt nu al op handen gedragen. Maar kan Mirai Nikki überhaupt wel eigenlijk als opvolger beschouwd worden?

Typisch eenling-gedrag: meteen na school onder een kleed op bed zitten.

De eenling Amano Yukiteru houdt op zijn mobiele telefoon een dagboek bij waarin hij alles wat er om hem heen gebeurd in opschrijft. Zijn enige vrienden zijn de fantasiewezens Deus ex Machina en de dienaar van Deus genaamd Murumuru. Op een dag ontvangt Yuki van Deus een mobieltje waarin precies staat wat er gaat gebeuren: een toekomstdagboek (‘mirai nikki’ in het Japans).

Uiteraard maakt Yuki eerst misbruik van zijn mobiele telefoon door toekomstige gebeurtenissen te vermijden en te spieken tijdens een toets. Maar dan blijkt het dat zijn klasgenoot Gasai Yuno ook een zelfde mobiele telefoon heeft waarmee ze tot in de details alles over Yuki te weten kan komen. Yuki voelt zich opgejaagd doordat Deus ook heeft gezegd dat als zijn mobieltje stuk gaat je zelf ook ten onder zal gaan. En zo moet Yuki meedoen aan een dodelijk spel om de opvolger van Deus te bepalen door de toekomstdagboeken van anderen te vernietigen.

Here’s Yuno!

De vergelijking met Death Note valt meteen in het water: het is duidelijk dat Mirai Nikki een actieserie is terwijl Death Note meer onder thriller past. Er is geen uitzonderlijk intellectueel steekspel aan de gang in Mirai Nikki maar een overlevingsspel wat we bijvoorbeeld ook uit Fate/Stay Night kennen en er is veel minder dialoog aanwezig om van de actie af te leiden.

Deste schattiger ze zijn, deste meer skeletten ze in hun kast hebben.

Waar ligt dan de kern van de kwaliteit bij Mirai Nikki als het geen hersens doet kraken? Door de personages en de ‘flow’ van de serie. Yuno is bijvoorbeeld compleet doorgedraaid: ze stalkt Yuki dag en nacht en wisselt emotioneel tussen schattig, eng en woedend. En ook de andere personages stellen niet teleur, bijvoorbeeld de psychotische bommen-gebruikende terroriste Uryuu Minene en de politieagent Kurusu Keigo. Ze zijn allemaal net interessant genoeg om ze niet cliché te maken. Voor de rest is de balans tussen actie en rust simpelweg goed en is de duidelijke tekenstijl heerlijk rustig om te volgen.

Puntje kritiek van Mirai Nikki is dat Yuki zoals gewoonlijk een watje is die tranen in zijn ogen krijgt van zelfmedelijden of andere onsympathieke redenen. Yuno is veel leuker om te volgen.

Concluderend valt er te zeggen dat Mirai Nikki geen Death Note 2 is maar als een huis op oudere fundamenten staat. Zolang Yuno zo gek als een deur blijft, is er reden tot tevredenheid.

De vierde, langste en laatste aflevering uit de AMV Hell serie is al sinds 21 september een feit. Is deze lange collage van beelden uit verschillende anime series net weer zo leuk als zijn voorganger?

Geheel naar het popart model is de Anime Music Video ontstaan: neem een aantal beelden uit series, monteer deze achter elkaar aan en voeg er andere muziek of geluid aan toe. Het is een hobby die inmiddels tot een professie is verheven tijdens verschillende anime beurzen en conventies. AMV Hell is uniek omdat het een grote verzameling montages neemt en deze in één lange stoet achter elkaar zet, met een kort zapgeluid om aan te duiden dat het volgende stuk begint. De criteria die de meeste critici aan AMV’s stellen hebben te maken met welke combinatie van beelden is gekozen, hoe de beelden in elkaar over gaan oftewel de ‘flow’ van een video, of de geluiden wel synchroon lopen aan het beeld en als laatste of het wel interessant is om überhaupt naar te kijken.

Het verschrikkelijke effect van AMV Hell mag niet ondermijnd worden.

Maar aan de hand van de voorgaande lijst kun je niet gemakkelijk de AMV Hell beoordelen. Het is een samenwerkingsverband van wel tientallen verschillende makers met afwisselende kwaliteit: sommige stukken zijn briljant gemonteerd en daadwerkelijk leuk, andere zijn zo smakeloos dat je ze zo snel mogelijk wilt zien verdwijnen. De meeste stukjes zijn echter zo kort dat er niet lang aan geërgerd kan worden.

De bekende waarschuwing komt ook nog aan bod in het begin van de vierde film.

De aantrekkingskracht van AMV Hell ligt toch voornamelijk bij het feest der herkenning. Zodra je weet waar welk fragment vandaan komt en daarmee het geluidsfragment aan kan verbinden dan ontsluiert de humor van AMV Hell zich pas aan je. Er is echter één hele grote maar: je moet wel een aanzienlijke hoeveelheid anime gezien hebben om het te kunnen snappen. En daar ligt meteen de achilleshiel van AMV Hell.

De samensteller moet toch teleur gesteld worden; AMV Hell 4 is minder sterk dan zijn voorganger. De impact en humor van deel 3 was veel groter omdat het juist wat toegankelijker is, er is veel meer gekozen voor grappen voor insiders. Echter, het kiezen tussen deel 3 en 4 is op zich al een luxeprobleem: het zijn allebei zeer sterke collages.

De screenshots zijn deze keer niet spectaculair, maar je moet het in beweging zien om het te begrijpen.

AMV Hell 3: the Motion Picture 2: AMV Hell 4: the Last One is zoals de titel al zegt de laatste van de serie, maar zal AMV Hell 4 toch ooit eens terugkeren? Als het aan de makers ligt: alleen als het sneeuwt in de hel.

Ruim een maand na het vorige bericht is weer een teken van leven op dit anime blog. Inmiddels is het herfstseizoen al aangebroken en dat betekent dat er vele nieuwe series al van start zijn gegaan. De voor de hand liggende vraag is: wat moet ik kijken of ronduit vermijden?

De volgende beschrijvingen en waarderingen zijn niet gebaseerd op een volledig overzicht van de besproken serie. Hoewel het niet vaak gebeurt kan het ook zijn dat een serie pas later in het seizoen op gang komt zoals een voetbalteam tijdens een toernooi ook kan groeien. Daarnaast zijn de series in willekeurige volgorde gezet. Houd dit in je achterhoofd en lees vooral door.

Dit typeert de interactie tussen Neuro en Yako heel duidelijk.

Majin Tantei Nougami Neuro

Wat is het? De deus ex machina-achtige geest Neuro uit een andere dimensie ‘voedt’ zich met mysteries en weet onbenullig, voedsel liefhebbend meisje Katsuragi Yako uit een willekeurige middelbare school aan zich te binden. Het duo trekt erop uit om mysteries op te lossen en te verorberen.

Is het wat? In Japan worden niet veel nieuwe anime detective series gemaakt vanwege het monopolie van Detective Conan (of in de V.S. Case Closed). En Neuro delft op alle fronten het onderspit: niet leuke hoofdpersonages, vergezochte oplossingen en gebrekkige animatiekwaliteit.

Kijken als: je snakt naar een nieuwe detective en het niet uitmaakt hoe goed of slecht het wel is.

Meisje in een erotische pose, check. Jongen die niet van de gelegenheid gebruik maakt, check. Zuster en broer die met camera klaar staan om het geheel vast te leggen en advies te geven, dubbel check. Alle elementen voor een schaamteloze harem serie.

Goshuuso-sama Ninomiya-kun

Wat is het? De militair getrainde scholier Ninomiya-kun krijgt androfobisch meisje Mayu onder zijn hoede. De reden: Mayu trekt als ze onzeker is meer mannen aan dan een supergeleide magneet in een oud-ijzerhandel. De twist: Mayu is in werkelijkheid een succubus ieder die haar aanraakt valt bewusteloos neer en Ninomiya heeft vrouwenangst.

Is het wat? Je kunt deze serie afrekenen voor wat het is: een simpele harem serie met veel fanservice en clichés. Maar wat het doet, doet het ook meteen goed. Sterker nog het is nét vermakelijk en afwisselend genoeg om de aandacht erbij te houden. Weet wel waar je aan begint en sta een klein beetje open voor wat er gebeurt.

Kijken als: je wel kan lachen om fanservice of als het toch stiekem je ‘ding’ is.

Deze jongens zul je vaak tegen komen in deze serie.

Moyashimon

Wat is het? Student aan een universiteit voor agricultuur (landbouw) kan zonder microscoop microben waarnemen en gebruikt deze vaardigheid om steeds meer over de wetenschap van de landbouw te weten te komen.

Is het wat? Dit soort series kan eigenlijk alleen maar in Japan gemaakt worden: een educatieve en entertainende serie over biologie en micro-organismen zou in Nederland alleen maar kunnen mislukken. Net zoals je in Yakitate Japan! spelenderwijs meer over de technische, onderliggende kant van brood maken te weten komt geldt hier hetzelfde voor biologie maar dan minder over-the-top. Voeg daarnaast nog een excentrieke docente en professor toe en kijk met veel plezier verder.

Kijken als: je geïnteresseerd bent in micro-organismen of niet geïnteresseerd bent in micro-organismen.

Het team van gewillige kendo dames.

Bamboo Blade

Wat is het? Hoofd van een kendo dojo genaamd Ishida Toroji gooit het op een akkoordje met een andere sensei: ze houden een wedstrijd tussen twee teams van vrouwelijke pupillen. Het probleem is echter dat Ishida maar één actieve pupil heeft en dus gaat hij op zoek om het ultieme vrouwelijke kendo team samen te stellen.

Is het wat? Elke sportanime in teamverband gaat erover hoe een stelletje ongewassen misfits het schoppen tot de top en Bamboo Blade is geen uitzondering. Deze anime onderscheiden zich van andere door of de technieken van de sport te belichten of door het sociale aspect primaat te geven. De nadruk ligt op het laatste en eigenlijk is het veel interessanter om de teamleden te bestuderen dan de sport an sich. Er is de all round optimistische aanvoerder van het team Kirino, de stille maar extreem goede kendo beoefenaarster Tama en de schizofrene Miya-Miya (als ze in de buurt van haar vriendje is, is alles goed, het gaat mis zodra ze uit de buurt is).

Kijken als: je sportanime een warm hart toedraagt of als je naar een van de meest schizofrene personages ooit wilt zien.

Haruka, Kana en Chiaki: bijna even grappig als de Marx Brothers.

Minami-ke

Wat is het? Een schets van het alledaagse leven van de zussen Kana, Chiaki en Haruka die (geheel volgens de anime traditie) zonder ouders in een appartement ergens in Japan op zichzelf wonen.

Is het wat? Hier kan ik alleen maar een volmondig JA op antwoorden. Elke aflevering bestaat uit korte skits waarin je steeds meer bekend raakt met de excentrieke Kana, de stille doch meesterbrein hebbende Chiaki en de moederlijke Haruka. Dit is humor van dezelfde stempel als Muteki Kanban Musume: simpel, karaktergedreven en effectief. Het enige in de serie wat niet effectief is zijn de mannelijke personages: ze worden nogal naar de achtergrond gedreven en zijn op zich niet ontzettend diep, maar als de schrijvers besluiten om zich de selecte cast te concentreren en uit te diepen dan is het dik in orde.

Kijken als: je (alledaagse) humor leuk vind.

Er is geen duidelijker signaal dat een meisje je niet leuk vindt dan een klap in je gezicht.

Myself; Yourself

Wat is het? Jongen komt na zoveel jaar weer terug naar zijn geboortestad om aldaar naar school te gaan en zijn jeugdvrienden en vriendinnen weer te ontmoeten. Niet verrassend zijn ze nogal veranderd. Vooral zijn voormalige jeugdliefde heeft de pik op hem. Zal het ooit nog goed aflopen tussen de twee?

Is het wat? Deze serie is een heerlijke standaard liefdesdrama met alle clichés van dien en dat alles geconcentreerd in één serie. Begrijp het niet verkeerd: het is niet een ronduit slechte serie, maar het ‘been-there-done-that’-gevoel kruipt tijdens het kijken altijd in je op.

Kijken als: je maar geen genoeg kan krijgen van liefdesdrama’s of onderzoekt wat de clichés zijn van het genre.

Clannad steekt het niet onder stoelen of banken dat de serie op een videogame gebaseerd is.

Clannad

Wat is het? Okazaki Tomoya heeft door een aantal slechte ervaringen een hekel aan de stad waar hij woont. Zijn leven bestaat uit spijbelen, andere mensen voor gek zetten en sporadisch les volgen. Dit gaat zo door totdat hij buiten op het plein een meisje alleen ziet lunchen en hij besluit op haar af te stappen.

Is het wat? Hoewel animatiestudio Kyoto Animation bij de vorige serie de verkeerde snaar raakte is het ze deze keer wel beter gelukt. De serie staat als een huis, maar toch lijkt het alsof KyoAni opnieuw dezelfde soort personages voortbrengt vergeleken met oudere series als Kanon en Suzumiya Haruhi no Yuutsu: dit is geen slecht gegeven aangezien die series dankzij de personages werkten. Okazaki is een cynicus met droge humor als wapen, maar toch is mijn lievelingspersonage zijn vriend Sunohara: een echt leuke comic relief. Kortom: kijk deze serie gewoon maar.

Kijken als: je zin hebt in een kwaliteitsserie met droge humor die niet teleur stelt.

Het spijt me maar dat oog is een duidelijke D-gray man ripoff.

Rental Magica

Wat is het? Na de verdwijning van de directeur van een agentschap gespecialiseerd in paranormale zaken (exorcisme, spoken jagen et cetera) wordt diens zoon tot de positie aangesteld.

Is het wat? Actieseries zijn dit seizoen nogal schaars en Rental Magica mag samen met Gundam 00, Shakugan no Shana Second en Dragonaut the Resonance het gat vullen. Voor je wekelijkse portie paranormale actie is het wel redelijk, maar in vergelijking met de andere actieseries is het nogal een magere bedoening.

Kijken als: paranormale actie en ellenlange voetnoten je ding zijn.

Zoek de religieuze referentie.

Gundam 00

Wat is het? Zo rond het jaar 2300 is de mensheid volledig overgestapt op zonne-energie. De aarde is verdeeld in drie machtsblokken: de Human Reform League (China, India en Rusland), Union (Noord en Zuid Amerika) en de AEU (de EU). Deze concurreren vooral op militair vlak met elkaar en dat vind de organisatie Celestial Being niet goed. Met vier enorme mensachtige robots (ook wel Gundams genoemd) intervenieert Celestial Being in allerlei conflicten om zo de totale vrede te stichten. Maar zal dit hen lukken of zaaien ze niet nog meer kwaad bloed?

Is het wat? Vergeet Gundam Wing en Gundam Seed want deze keer weet animatiestudio Sunrise het wel te flikken. Hoewel ze niet zo prominent op de voorgrond komen moeten vechtende robots natuurlijk wel je ding zijn. Stiekem is deze serie bedoeld om plastic robots in de winkel te verkopen, maar dat maakt niet veel uit. Dit is de beste anime actieserie van dit moment.

Kijken als: je zin hebt in een stevige portie actie en drama met enorme robots.

Shana second: nu met minder actie en meer emo-achtige situaties.

Shakugan no Shana: Second

Wat is het? Flame Haze Shana beleeft samen met Yuuji en de rest nieuwe avonturen, omdat het hen aan het einde van de vorige serie niet lukte om de Tomagura organisatie Balle Masque uit te schakelen. Zie ook Spoedcursus Shana.

Is het wat? Na een spetterende eerste aflevering neemt het niveau van de serie af. Waar is de intrige, waar zijn de Tomagura en waar zijn de ontwikkelingen? In de eerste rits afleveringen raken de meiden opeens depressief omdat er een potentiële nieuwe vlam voor Yuuji de klas binnen komt die ogenschijnlijk een oogje op hem heeft. En om daar overheen te komen doen ze zo’n drie afleveringen waarin feitelijk niets gebeurt. Dit is een actieserie met een school-life drama randje en niet andersom, iets wat de schrijvers voor seizoen twee niet door hebben.

Kijken als: je een hele grote fan bent van het eerste seizoen Shakugan no Shana.

Renji en Shindo’s verhaal is het meest interessant, maar om er echt van te genieten moet je het in beweging zien.

Ef – a tale of memories

Wat is het? Hirono Hiro is naast scholier ook een opkomend talent als striptekenaar die hard moet werken om zijn geld te verdienen. Dan verschijnt het meisje Mimura Miyako die per sé met Hirono wilt rondhangen tot grote ergernis van Hirono’s jeugdvriendin Shindo Kei. Parallel aan dit verhaal lopen nog twee verhalen. Aso Renji weet niet wat hij wilt worden, hij zit met een beroepskeuzetest in zijn maag. Dan ontmoet hij op een vervallen station een meisje met een ooglap: Chihiro Shindo en zo ontvouwt het tweede verhaal.

Is het wat? Klinkt als een nogal standaard romantische komedie of romantische drama, nietwaar? Het eerste wat opvalt is het aparte ‘camerawerk’ van de serie, geen standaardshots maar veelzijdige kleurenpaletten, composities en camerastandpunten om bepaalde gevoelens kracht bij te zetten. In plaats van vervreemdend werkt het versterkend; dramatische scenes komen nog beter uit de verf door deze stilistische aanpak. Het tweede sterke punt is het leidmotief van de novelle en fictie dat door de serie heen loopt en bij de omgeving aansluit. Dit is de lievelingsserie van deze herfst waarvoor je telkens op het puntje van je stoel blijft zitten!

Kijken als: je goede verhalen leest en daarvan houdt.

Deze herfst beidt een aantal goede en slechte series, maar vooral Minami-ke, Gundam 00 en Ef – a tale of memories steken met kop en schouders boven de rest uit. Deze series bieden achtereenvolgens komedie, actie en drama aan. Geloof me, ze zijn echt de moeite waard.

Ter voorbereiding op het tweede seizoen van de serie Shakugan no Shana hebben de makers een film gemaakt om het geheugen op te frissen. Is het wel een goede samenvatting en sluit de film aan op het nieuwe seizoen?

Hoofdpersoon Sakai Yuji is verrassend normaal, zou hij stiekem Nederlands bloed in zich hebben?

De tussenvraag is deze keer of de achtste One Piece film een nieuwe trend in anime films zal laten losmaken. In plaats van het bedenken van een nieuw verhaal vat de film de (overigens uitstekende) Arabasta-arc samen. Niet geheel verrassend doet de Shakugan no Shana film ongeveer hetzelfde maar dan met de eerste arc uit de serie. Toch moeten we de omstandigheden van beide films nader bestuderen. One Piece is allang voorbij de genoemde verhaallijn terwijl Shakugan no Shana relatief nog op het grensgebied staat. Bovendien is de wereld van Shakugan no Shana complexer dan die van One Piece: een geheugensteuntje kan hierbij geen kwaad.

Een Torch, het lijkt me wel duidelijk waar dat begrip vandaan komt.

Onderweg naar huis wordt normale scholier Sakai Yuji overvallen door een vreemd fenomeen: de wereld lijkt haast bevroren terwijl een monster blauwe vlammen opslokt. Op het moment waarop het monster zich tot Sakai wendt verschijnt er een meisje met vlammend haar en verslaat het monster. Ze noemt haarzelf een Flame Haze en brengt een ijzige conclusie met haar mee: Sakai Yuji bestaat niet. Hij is alleen maar een Torch: een leeg omhulsel wat alleen de illusie wekt dat er nog iets bestaat, zodra een Torch uitbrandt belandt deze in de vergetelheid. Ondanks deze kennis probeert Sakai toch een teken van zijn bestaan achter te laten en raakt bevriend met de Flame Haze die hij Shana noemt. Samen nemen ze het op tegen de Guze no Tomogara: wezens die het bestaan van mensen opzuigen.

Zodra de Torch uitbrandt verdwijnt hij als sneeuw voor de zon: zelfs in foto’s.

Shakugan no Shana is een combinatie van een school life en actie serie. Als je het school en actiegedeelte apart zou benaderen dan zou je de serie op inconsistenties kunnen betrappen: de regels die gelden voor de Flame Haze hebben een interne logica die niet gemakkelijk is te begrijpen en het school gedeelte zit vol met clichématige liefdesperikelen. Het is de combinatie van de twee die de serie tot bovengemiddeld bombardeert.

Dit stukje dialoog herhaalt het boek genaamd Marcoh elke keer wanneer hij spreekt en leidt tot irritatie bij zowel Margery als de kijker.

De personages zijn op zich niet zo heel bijzonder. Sakai Yuji is een normaal persoon met een ruggengraat, Shana is een bazig en meloenbrood etend meisje en een klasgenote van Yuji genaamd Yoshida brengt de nodige romantische spanningen tussen Yuji en Shana tot stand door een driehoeks liefdesverhouding. Met één personage heb ik eigenlijk niet zoveel de Flame Haze: Margery Daw. Als personage is ze voornamelijk bezig met het verwerken van katers en het bestraffen van haar irritante sprekende boek dat in Engrish elke zin afmaakt met de woorden: “Margery Daw”. Vreemd genoeg zijn de meeste personages wel sympathiek en kan het er allemaal wel mee door.

Wilhelmenia komt als cameo af en toe wel in beeld. In de film speelt ze echter geen enkele rol.

De basis van Shakugan no Shana wordt in ieder geval goed uitgelegd, maar je krijgt niet mee wie of wat Balle Masque en Wilhelmenia ook alweer is of zijn terwijl dit enigszins belangrijk is om aan de tweede serie te beginnen. De eerste aflevering van Shakugan no Shana Second biedt uitkomst: het is ook een herhalingsoefening, maar wel een goed in het plot geïntegreerde herhalingsoefening.

Ik verwacht voor de tweede serie meer van hetzelfde en dat is geen slecht gegeven.

Vooralsnog is de Shakugan no Shana film een goede op zichzelf staande inleiding voor de tweede serie. De leek mist misschien nog wat informatie om aan het tweede seizoen te beginnen, maar dankzij de eerste aflevering van het nieuwe seizoen zal dit niet veel problemen opleveren.

De afgelopen dagen worden er moorden in verband gebracht met bepaalde anime en manga, is dit terecht of niet?

Afgelopen week is in België Death Note in verband gebracht met een moord in een park ten zuiden van Brussel. Het voorval staat nu al bekend als de mangamoord:

Dichtbij de resten vonden politieagenten ook twee vellen papier met daarop een boodschap in het Japans. Het ging om de tekst “Watashi Wa Kira Dess”, wat zoveel zou betekenen als “Ik ben de moordenaar”. De zin komt uit de manga Death Note, een zesdelige stripreeks van Takashi Obata en Tsugumi Oba die enorm succesvol is en waarop twee videospelletjes en twee animatiefilms zijn gebaseerd.

Kira was vast en zeker niet echt trots geweest als hij van deze moord af wist. Zelfs hij had een soort van moraal.

Natuurlijk is een moord plegen een van de zwaarste misdrijven die je maar kan plegen, maar naast het blaadje is er niks wat de manga daadwerkelijk met de moord verbindt. Bovendien, in Death Note liet Kira zijn slachtoffers vooral sterven door middel van een hartaanval en niet door ze in “twee dijbenen en de rest van een romp” te snijden. Nee, uiteraard is dit het werk van een doorgedraaid persoon.

Een stukje uit de anime School Days, een op het eerste gezicht standaard liefdesanime met een onverwacht einde. Driemaal raden wat hier gaat gebeuren.

In Japan vond een ander incident plaats waarin een 16-jarig meisje haar vader, een politieagent uit Kyoto, met een bijl van kant maakte. Toen er eenmaal slechts milde speculatie was dat deze moord geïnspireerd zou kunnen zijn door de anime “School Days” raakte het televisiestation in paniek en liet de kijkers het volgende zien in plaats van de laatste aflevering:

Het ‘nice boat’-incident was geboren. Voor dit soort moorden liggen vaak meer oorzaken ter grondslag en het is haast onmogelijk om aan te tonen dat het kijken naar dit soort anime een bepaald soort gedrag kan veroorzaken. Kijk maar eens naar alle wetenschappelijke onderzoeken over videospellen en geweld: het zijn onderzoeken die elkaar constant tegenspreken.

Maar laat ik eerlijk wezen, negatieve berichtgeving komt eerder in de krant dan positieve. “Kinderen die vragen worden overgeslagen” is een cliché wat niet helemaal klopt. Natuurlijk is het kind irritant bezig maar het krijgt hierdoor wel aandacht. Negatieve dingen trekken meer aandacht dan positieve. Hetzelfde soort clichés werkt ook in de verslaggeving: “goed nieuws is geen nieuws” en “corruption is a story, integrity is not”. Er is een grote kans dat Nederlandse kranten dit zullen overnemen en met een moralistisch vingertje naar alles wat ‘Japanimation’ of ‘manga’ is op één hoop vegen.

Princess Mononoke, elke anime liefhebber die deze film nog niet gezien heeft mag van mij zijn spullen pakken en vertrekken. Een prachtfilm die wat mij betreft beter is dan Star Wars.

Gelukkig bood gratis ochtendkrant De Pers vandaag de broodnodige positieve berichtgeving met een artikel over studio Ghibli producties. De beste quote uit het stuk:

Toen Miramax-directeur Harvey Weinstein namens Disney suggereerde Princess Mononoke (1997) voor de Amerikaanse markt in te korten, kreeg hij per kerende post een authentiek samoeraizwaard toegestuurd. Daarbij gevoegd een snedige boodschap: no cuts.

De ironie.