“Doe maar normaal…

…dan doe je al gek genoeg.” Zo luidt de typische Nederlandse uitspraak die ook geldt voor de animé serie Minami-ke. Een erg normale, maar goede serie.

“Dit is gewoon een normale weergave van het dagelijkse leven van de Minami zusters. Verwacht niet al te veel, alstublieft.”

Deze ‘waarschuwing’ verschijnt aan het begin van elke aflevering van Minami-ke, maar is al meteen veelzeggend. Ten eerste kunnen we eruit afleiden dat Minami-ke niet gaat over mensen met bovennatuurlijke krachten of meisjes die uit de lucht vallen, maar over heel normale dingen gaat. Ten tweede is het genre van de serie blijkbaar ‘slice of life’ aangezien er ook niet veel bijzondere dingen gebeuren.

De Minami zusters: aan de linkerkant staat Kana, rechtsboven Haruka en rechtsonder Chiaki.

Laten we de serie uiteenzetten. Het gaat over de Minami zusters Chiaki, Kana en Haruka die met z’n drieën zonder ouders in een appartement ergens in Japan wonen (Tokyo vermoedelijk). Chiaki, de jongste van de zusters, is een zeer intelligente koele kikker die domme mensen niet kan uitstaan. Kana is een energieke maar niet zo pientere zuster, ze is gemakkelijk te manipuleren en daar maakt Chiaki geregeld gebruik van. Als laatste is er nog Haruka, de oudste zuster en een soort van moederfiguur van de zusters. Ze is zachtaardig, maar kan hard optreden als het nodig is. Voor de rest hebben ze ook een oom die af en toe langs komt, maar samen vormen ze een ouderloze maar toch functionerende familie.

Haruka kan eng zijn als ze serieus is.

Minami-ke is geen serie als Muteki Kanban Musume waarin de kijker het moet hebben van personages die elkaar over-the-top in elkaar slaan, maar van normale situaties en beslommeringen en de humor die daaruit vloeit. Dit klinkt allemaal doorsnee, maar de interactie tussen de zussen zelf maakt het allemaal goed. Er zit veel humor in het dagelijkse leven en dat komt goed naar voren. In mijn ogen is dit geslaagder gedaan dan in Lucky Star, omdat het een op zichzelf staande serie is die universeel gewaardeerd kan worden in plaats van een aantal die-hards die alle referenties eruit weten te pluizen. Elke aflevering is ook duidelijker gestructureerd terwijl Lucky Star de neiging heeft om van de hak op de tak te springen. Soms gaat het over een regenachtige dag, dan weer over een dagje aan het strand maar meestal gaat het over schooldagen.

Makoto staat met twee emmers water aan de zijkant van het lokaal omdat Chiaki dat hem heeft opgedragen.

Naast de zusters zijn er ook nog een aantal geweldige ondersteunende personages. Makoto is een klasgenoot van Chiaki die net als Kana niet zo snugger is en constant door Chiaki op het verkeerde been gezet wordt. Dan is er Kana’s klasgenoot Fujioka die op haar verliefd is geworden en haar tevergeefs probeert te benaderen met een liefdesbrief. Dankzij Chiaki interpreteert Kana de brief verkeerd en denkt ze dat Fujioka de plaatselijke maffiabaas is (of banchou in het Japans). En als laatst is daar Hosaka die een oogje heeft op Haruka, jammer dat het een kruising is tussen een dagdromer en iemand die je niet te dichtbij je wilt laten staan in het openbaar vervoer en daardoor compleet ineffectief is in het bemachtigen van Haruka’s hart. En zo zijn er nog meer ondersteunende personages die ontzettend leuk zijn uitgewerkt.

Hosaka in al zijn glorie?

De productiewaarde van Minami-ke is voor een simpele serie ontzettend goed. De kwaliteit van animé zit meestal in de details (Kyoto Animations is hier meester in) en daar zijn er veel van in Minami-ke. Zoals de teddybeer die telkens weer in huis opduikt of de hilarische soap Sensei and Ninomiya-kun waar we elke aflevering wel wat van zien of de dramatische close-ups die zorgvuldig gebruikt worden. De dertien afleveringen zijn met zorg en plezier gemaakt.

In de meeste afleveringen zeggen Sensei en Ninomiya-kun niets meer dan: “Sensei!” “Ninomiya-kun!”

Niets meer dan lof voor deze serie: het is fris, het is universeel en het is grappig. En dat terwijl het een heel normale serie is.

Er is echter wel één voetnoot. Na het eerste seizoen is een andere studio met de serie aan de haal gegaan en kregen we Minami-Ke Okawari. Hoewel deze serie de lijn van de originele serie aardig volgt is het toch wel het zwak ten opzichte van de eerste afleveringen. De tekenstijl is anders en ongedetailleerder (let bijvoorbeeld op de zwarte silhouetmensen op de achtergrond), er is ruggengraatloos personage toegevoegd (inclusief bril) terwijl andere bijpersonages naar de achtergrond verdwijnen en de situaties zijn niet meer zo fris en fruitig. Toch is Okawari voor de diehard Minami-ke fan verplichte kost.