Droommeisjes

In elke semi-romantische animé serie zit wel een droommeisje. Soms komt ze in de vorm van een jeugdvriendin en soms valt ze gewoon op met een excentriek karakter. Waarom komt dit type meisjes eigenlijk telkens weer terug in animé?

Een meisje dat alleen in een grasveld staat of alleen naar de zee kijkt is meestal al een waarschuwing genoeg. Droommeisjes zijn meestal eenzaam totdat de hoofdpersoon (meestal mannelijk) hun leven binnen stapt. Dan opeens blijkt het dat ze elkaar nog van vroeger kennen, toen ze nog kinderen waren. Daarnaast blijkt het dat ze een zachte, haast naïeve persoonlijkheid heeft die onweerstaanbaar is eventueel met een vleugje onhandigheid. Uiteindelijk wordt de hoofdpersoon op het beloofde meisje verliefd en zo leven ze nog lang en gelukkig.

Een typisch voorbeeld van een eenzaam droommeisje.

Dit is het patroon van het droommeisje in een notendop. In veel series is dit soort meisjes weer terug te vinden, maar waarom wordt er steeds weer dezelfde koers met hetzelfde type meisje gevaren? Mijn theorie is dat er twee principes worden toegepast op het droommeisjes patroon: het prins op het witte paard principe en het mysterieuze vrouwen principe.

De hoofdpersoon uit de serie Kanon (Yuichi) weet op jonge leeftijd al trauma’s te verwerken met de expertise van een afgestudeerd psycholoog.

Een man kan op een vrouw vallen als hij haar zwakker dan zichzelf inschat. De gedachte die door het hoofd van de man gaat is dan: ‘zij is hulpeloos en ik moet haar redden’. En inderdaad, de meeste beloofde meisjes zitten in benarde situaties, variërend van jeugdtrauma’s tot liefdesperikelen, waaruit alleen de hoofdpersoon ze kan redden. De hoofdpersoon is meestal precies ‘what the doctor ordered’. Ze hadden op vijf-jarige leeftijd al psychologen kunnen worden terwijl jongens op die leeftijd meisjes niet interessant vinden.

Mannen vallen ook eerder op mysterieuze vrouwen die net buiten het handbereik van de hoofdpersoon ligt. Vergelijk het met een kat en een speelmuis aan een touwtje: als de speelmuis net buiten het bereik ligt dan blijft het interessant, maar zodra een kat een speelmuis vangt dan begint hij zich meestal te vervelen en zoekt naar een ander speeltje. Zo houden beloofde meisjes er een afzijdige positie op na. Deste meer de hoofdpersoon van ze wordt afgeduwd, deste meer ze zichzelf aangetrokken voelen: het is een eeuwenoud principe. Daarnaast zijn droommeisjes altijd mysterieus omdat ze altijd (maar dan ook altijd) een geheim met zich meedragen wat het daglicht pas aan het einde van een serie kan verdragen.

Deste schattiger ze zijn deste meer kans op een lijk in de kast.

Hoewel de twee principes realistisch zijn is het droommeisje vooral fictief. Ze bestaan niet echt en alleen maar in animé komen dit soort typen vaak voor. In zekere zin is het droommeisje haast altijd naïef en lief: een soort van ideaalbeeld vanuit het mannelijk perspectief. Toch blijven ze altijd maar terugkeren, omdat het de verbeelding aanspreekt. Ik bedoel: wie zou er geen schattig en naïef meisje als vriendin willen hebben?

Vrouwen in het echt zijn meer dan alleen schattig en naïef. Maar wie realisme in animé verwacht, kan maar beter naar een documentaire kijken: het heet niet voor niks een droommeisje.