Oppervlakkig zijn is niet slecht

Een vermakelijke anime serie heeft niet veel diepgang nodig, mits de serie zijn ‘ding’ maar goed doet. Deze keer dus een vergelijking tussen twee series die het wel en niet lukken.

Harem series zijn naast mecha en romantische komedies een van de pijlers van anime. Voor de leek symboliseert het fanservice genre precies wat er mis is met anime: een op nerds gerichte verzameling van geanimeerde meisjes die constant omvallen om per ongeluk in een weinig verhullende pose terecht te komen. Voor liefhebbers is dit genre een oppervlakkige verzameling van geanimeerde meisjes die constant omvallen om per ongeluk in een weinig verhullende pose terecht te komen. Het probleem ligt meestal in het verwachtingspatroon van de kijker. Neem je de fanservice serie té serieus dan zal het negen van de tien keer tegen vallen, maar als je het dunne plot en de vele momenten voor lief neemt dan valt het meestal wel mee. Dit is echter geen excuus voor het bestaan van slechte fanservice series.

Ikuto in het land van de fallische symbolen.

Als voorbeeld neem ik twee vrij recente series waar vrij veel fanservice in voor komt: Nagasarete Airantou en Goshuushou-sama Ninomiya-kun. Eerst beschrijf ik kort de inhoud (voor zover er een inhoud in dit soort series is) en daarna vergelijk ik ze met elkaar.

Het is zelfs nog erger dan the Bachelor.

In Nagasarete Airantou (Engels: island, Japans: Ai-ran-tou) spoelt drenkeling Tohoin Ikuto aan op een eiland nadat hij op een stormige nacht overboord is gevallen. Hij wordt gered door een meisje genaamd Suzu en naar de dorpsoudste gebracht. Maar wat blijkt: door een ‘freak accident’ zijn alle mannen van het eiland verdwenen en is Ikuto toevallig de enige aanwezige met genoeg Y-chromosomen. Zal Ikuto het wel overleven nu elke vrouw op het eiland achter hem aan zit?

De typische situatie tijdens elke anime convention.

In Goshuusou-sama Ninomiya-kun krijgt Ninomiya Shungo van zijn zus de taak om een meisje genaamd Tsukimura Mayu te beschermen. In werkelijkheid is Mayu een succubus en heeft daardoor de kracht om mannen van heinde en verre aan te trekken wat tot onhandige situaties kan leiden. Daar bovenop is ze ook nog eens bang voor mannen en dat komt goed uit voor Shungo want hij heeft vrouwenangst.

Een conventioneel moment voor fanservice series: het meisje valt op de grond en per ongeluk valt de jongen daar recht bovenop. Hilariteit vervolgt.

Waarom zijn deze series in de eerste plaats vergelijkbaar? Omdat ze op bepaalde punten overeen komen met de opgebouwde traditie voor dit soort series. In beide series is er een ‘loser harem male’ in de hoofdrol die toch een soort mysterieuze aantrekkingskracht op meisjes heeft. In beide series weet je meteen met welk meisje de hoofdpersoon zal uitkiezen. En zo zijn er nog meer overeekomsten. Nu komen eerst de verFaschillen.

De snee zit op precies de juiste plek, overduidelijke fanservice dus.

Nagasarete volgt de gebruikelijke weg voor deze series: een cast van verschillende typen meisjes met verschillende karaktertrekjes. De grootte van de cast geeft echter al weg dat de schrijvers last hebben van het ‘harem’-syndroom. Zodra de inspiratie opraakt introduceert men een nieuw meisje waar weer een aantal afleveringen op geteerd kan worden. Het verraadt eigenlijk dat de schrijvers niet goed hebben nagedacht om de verschillende personages genoeg persoonlijkheid en karakter te geven. Met een kleinere cast zijn er meer mogelijkheden tot verdieping, en hier maakt Ninomiya-kun juist wel gebruik van. Het is wel waar dat deze serie korter is, maar dat komt de personages alleen maar ten goede omdat het de schrijvers dwingt om met beperkte uitzendtijd een verhaal neer te zetten.

Elke huwelijkskandidaat heeft gezonde concurrentie nodig. De concurrente van Mayu staat aan de rechter kant.

Een ander punt is dat Nagasarete eigenlijk niet graag kwijt wilt dat het gebaseerd is op een manga waar heel veel fanservice in voorkomt. In elke aflevering probeert men dit zo veel mogelijk te vermijden, maar daarmee halen ze een van de bouwstenen van de manga weg. De serie verzandt al snel in middelmatigheid. Dit is waarschijnlijk te wijten aan het jongere publiek waar deze serie op gericht is: die kunnen omvallende meisjes niet echt waarderen. De schrijvers van Ninomiya-kun daarentegen weten precies wat voor serie ze willen maken en maken zich niet zo druk om de hoeveelheid fanservice. Sterker nog, de hoge concentratie maakt de serie eigenlijk grappiger dan Nagasarete, juist omdat ze zichzelf niet zo serieus nemen.

Er bestaan dus wel degelijk goede fanservice series maar ze zijn alleen maar goed in hun eigen recht. Een serie die zelfbewust is speelt beter in op de verwachtingspatronen van het publiek en kan ergo sum dus beter uitpakken. Als je maar een beetje ‘open-minded’ bent en je de serie zijn ‘ding’ laat doen.