In Ieder Geval
augustus 30, 2007
’s Neerlands enige blad over anime, manga en Japanse cultuur is alweer toe aan zijn negende nummer, maar is het blad de moeite waard om te lezen?
Eigenlijk is de Aniway stukken ouder dan je denkt, in 2005 is men opnieuw begonnen met de nummertelling omdat vanaf toen het blad in de kiosk ligt, maar veel is er niet aan de formule veranderd. Het grootste gedeelte van het blad bestaat uit tekst in plaats van plaatjes en dus levert het genoeg leesvoer voor een vrije zaterdagmiddag op.
Je kan zeggen wat je wil, maar de boel is wel kleurrijk opgemaakt.
Maar wat staat er eigenlijk daadwerkelijk geschreven? En wat zijn het? Recensies, vooruitblikken, columns? Is het een manga of anime serie? De enige manier om daar achter te komen is door uiteraard het stuk helemaal te lezen, maar een kader of een apart stukje op de bladzijde waar bijvoorbeeld zou staan welk genre het is zou al een verbetering zijn.
He Is My Master is volgens de Aniway “alleen voor liefhebbers van humor, maids, fanservice en otaku-achtige interesses”, terwijl recensiesite THEM Anime totaal not amused is.
Er vanuit gaande dat de meeste teksten manga en anime recensies zijn valt toch op dat telkens dezelfde structuur wordt gehandhaafd. Eerst een bespreking van het plot en dan pas de mening of het oordeel van de recensent. Hier ligt meteen het probleem. Het oordeel en de plotbeschrijving zijn meestal uit balans; er wordt meer aandacht besteed aan het verhaal dan daadwerkelijke analyse of meningvorming. Neem bijvoorbeeld de bespreking van Shakugan no Shana op bladzijden 24 en 25:
“Boeiende mix
Shakugan no Shana is een leuke serie die, ondanks zijn niet al te originele insteek, voortdurend weet te boeien. De personages zijn leuk, worden goed uitgediept en er komen ook steeds weer nieuwe interessante personages bij. Qua animatiekwaliteit scoort de serie gemiddeld, maar subtiele grafische toevoegingen (zoals de vuurdeeltjes die van Shana’s haar springen) tillen het geheel naar een hoger niveau. Het is een lekker wegkijkende mix van bovennatuurlijk avontuur en alledaags schoolleven die mijn met spanning naar het tweede seizoen doet uitkijken.”
In deze alinea wordt meteen de balans opgemaakt zonder eerst te onderbouwen waarom de personages leuk zijn of waarom de mix lekker weg kijkt. Durft de Aniway sowieso wel een serie af te danken?
Paprika wordt wel meer gepromoot dan menig andere anime film. Maar dat is niet moeilijk als die voorgaande films niet of nauwelijks aandacht kregen.
Toegegeven: anime is hier nog niet echt mainstream. Er komt niet zo veel uit op het gebied van DVD’s of strips en de meesten weten eigenlijk totaal niet wat anime is of hebben er een verkeerd begrip van. De Stichting Aniway is een stichting ter promotie van de Japanse popcultuur en probeert zichzelf niet in de voet te schieten door extra kritische recensies te schrijven in een blaadje dat alleen mensen die weten dat het bestaat zullen lezen. Dit blad moet zowel beginnelingen en mensen die meer weten tevreden houden, want zo groot is de community niet.
De Aniway wijkt eigenlijk niet eens af van wat grotere Engelstalige anime bladen (Shonen Jump, Newtype) doen. Ben je geïnteresseerd en op zoek naar nieuwe series? Koop het blad dan gerust. Het is een mooie inleiding, maar de rest moet je zelf uitzoeken.
Niet te vergeten dat leden ieder jaar opnieuw een manga cadeau krijgen. Dat doet Donald Duck ze niet na.
Ondanks dat ik sinds kort AniWay-proeflezer ben en dus bevooroordeeld zou kunnen zijn, ben ik het helemaal met je eens. Het blad durft geen uitgesproken mening over een serie of film te geven om een zo breed mogelijke doelgroep aan te kunnen spreken, maar slaat daarbij de plank nogal mis.
Ik wil een kritisch blad lezen, een blad waar een serie of film genadeloos wordt afgestraft bij een praktisch ontbrekende verhaallijn of een gebrek aan karakteruitwerking. Aan de andere kant zal iemand anders juist een informatief blad willen lezen en ook daar kan ik gemakkelijk inkomen. Wat me stoort is het compromis dat gevormd wordt, een soort mengsel van een Wikipedia-artikel en een volwaardige recensie. Het blijkt gewoon niet lekker weg te lezen.
Dat je een cadeau bij je abonnement krijgt betekent niet dat je opeens niet kritisch mag zijn. Het is echter wel een goede actie.
Tussen haakjes: elke keer als ik een reactie krijg, krijg ik minstens drie e-mails binnen dat er een reactie is binnen gekomen en moet ik telkens weer autoriseren. Kan dat niet makkelijker?
Het is ook niet mijn bedoeling om de zwakke inhoud goed te praten, want op dat punt ben ik het grotendeels met jullie eens.
Ik ben wel van mening dat je -die gratis manga meegerekend- voor een heel redelijke prijs een tijdschrift op de mat krijgt dat in ieder geval qua opmaak professioneel en overzichtelijk oogt. De spelling lijkt ook met sprongen te verbeteren (vast en zeker mede dankzij de proeflezers; bedankt, Daniel!). Voor een groepje vrijwilligers (?) doen ze het niet slecht. Ze zijn er nog lang niet, maar zeker op de goede weg.
—
Probeer eens wat te spelen met de vinkjes onder Opties > Discussie (of een Engelse variant). Je wil misschien uitschakelen dat de “beheerder reacties moet goedkeuren” voordat het publiek ze kan zien.