De Negativo

Contrast is altijd een belangrijk onderdeel van komedie, denk bijvoorbeeld aan kort en lang, dik en dun en ook positief en negatief. Laat deze serie daar nu net om draaien.

Dit gebeurt minstens één keer per aflevering.

Itoshiki Nozomi denkt niet alleen dat het glas half leeg is, maar half leeg met niet gereinigd water in een gifbeker. Alles in zijn leven wijst op negativiteit, van zijn naam, in het kanji schrift betekent zijn naam ‘wanhoop’, tot zijn sterrenbeeld. Toch kan ‘Meneer Wanhoop’ of ‘Zetsubo-sensei’ op een vreemde manier wel functioneren in de rol van leraar op een middelbare school; hij is wel manisch negatief, maar niet manisch depressief.

Maakt Kafuka stiekem een loser-teken met haar hand?

Fuura Kafuka is een leerling van Zetsubo-sensei en is zijn tegenpool. Als naïef leeghoofd kijkt ze met een positieve blik naar het leven, hoewel ze genoeg redenen heeft om te klagen. Ze is zo positief dat het gevaarlijk kan worden. Het koosnaampje van Kafuka voor Zetsubou is ‘Roze Opzichter’.

Roze Opzichter is net de rattenvanger van Hamelen. Maar in plaats van ratten lokt hij stalkers.

Waarom heb ik voor de titel ‘Negativo’ gekozen in plaats van iets in de trant van ‘Positivo en Negativo’? Enerzijds omdat de Roze Opzichter meer in de spotlight staat dan Kafuka en anderzijds omdat hij veel grappiger is. Hij krijgt veel meer te verduren als leraar: tegen het einde van aflevering 4 heeft hij een stalk(st)er, een hikkikomori, een staartenfetishjiste, een meisje met een dubbele persoonlijkheidsstoornis en een meisje dat alleen maar kan communiceren door middel van SMS op zijn dak. Het kan eigenlijk alleen maar gekker worden.

Geloof mij maar, je bent niet de enige.

Stiekem is ‘Vaarwel, meneer Wanhoop’ gewoon een verkapte high-school en harem comedy serie, maar dan met een twist. Een hele leuke twist die best wel goed is uitgewerkt. De gekke wereld waar de klas zich in begeeft wordt ook geaccentueerd door de animatiestijl die gemakkelijk van heel lichte naar heel duistere tinten kan gaan. Sommige details voelen nog raarder aan dankzij de stijl, de enige manier om dit in de gaten te kunnen krijgen is door er zelf naar te kijken.

Zelfs nu blijft ze positief in plaats van in paniek te raken. Petje af.

Sommige dingen hangen echter op het randje van grappig en raar. De meerdere zelfmoordpogingen van Roze Opzichter bijvoorbeeld, het is grappig bedoeld maar ik kan me voorstellen dat andere mensen dat niet vinden. Het past echter wel bij zijn personage.

“Can’t we all just, get along?”

Zal er in deze serie nog een levensomarmende moraal verscholen zitten? Ik denk het niet. Achter het echte leven schuilt ook geen overduidelijke moraal. De serie behandelt het als een opeenstapeling van rariteiten. Maar met nog acht afleveringen te gaan kan er nog van alles gebeuren.