De Anatomische les

In Rembrandt’s tijd hadden ze het juiste idee: om meer over iets te weten te komen moest je het alleen even openmaken en bekijken hoe het allemaal in elkaar stak. Dit zal echter moeilijk gaan voor de anime en manga personages omdat ten eerste het virtueel onmogelijk zou zijn om een personage voor een dissectie vers hierheen te kunnen krijgen en ten tweede omdat al mijn scalpels op dit moment al worden gebruikt voor ‘andere doeleinden’.

Hoe onderscheidt de anime stijl zich van andere stijlen? De sleutel ligt bij hoe de personages zijn afgebeeld. Een aantal punten om de stijl te kunnen herkennen. Om het simpel en toegankelijk te houden: hier zijn drie vuistkenmerken.

Voor de dummies: blauw, blond, zilver, groen en kastanjebruin. Als je haar er maar goed uit ziet.

Haar in anime is belangrijk. Je zou haast denken dat alle personages net bij de kapper vandaan komen die de kapsels van Mötley Crüe verzorgen. Er lopen bovendien maar weinige kale hoofdpersonages rond en het credo is en blijft: hoe vreemder het haar deste beter het personage. Voor vrouwen geldt echter een meer vrijere toepassing: hun haar mag in alle kleuren van de regenboog.

De serie ‘Zero no Tsukaima’ probeert op de Harry Potter hype mee te surfen. Dit krijg je te zien voor en na het reclameblok op de helft.

Bij tekenaars schiet het vaak in hun bol, geen wonder met al die werkdruk om strips en tekenfilms voor de deadline af te maken, maar geen nood! Anime staat bepaalde verwrongingen toe. Voorbeeld: een personage wordt boos en krijgt opeens een groot hoofd en een hele grote mond vol haaientanden. Het zorgt voor opluchting en een soort van ‘comic relief’ moment. Naast vergroting vindt er ook verkleining van het personage plaats. In het Japans is het woord voor klein ‘chibi’ vandaar de term ‘chibi’ voor verkleinde personages.

“Kijk in mijn ogen, maar niet naar mijn neus.”

Het nummer één kenmerk blijft toch: de ogen. In geen andere stijl kom je eigenlijk zulke grote ogen tegen. Tekenaars tekenen eerst de ogen om de karaktertrekken te definiëren en pas daarna het hoofd en het lichaam. De ogen zijn ook de ‘ramen tot de ziel’: deste groter de ogen deste goedaardiger het personage en vice versa.

Mijn geheime theorie blijft toch echter dat de ogen compensatie zijn voor de neus. De neus is het ondergeschoven kindje van de anime en manga stijl. De neus moet zo klein mogelijk getekend worden of eigenlijk gewoon weggelaten.

 

Haar, ogen, chibi, freaks!

Om even in volledige eerlijkheid af te sluiten: als anime personages in het echt zouden bestaan dan zouden het freaks van de bovenste plank zijn die het daglicht niet zouden kunnen verdragen. Gekleurd haar zonder verf te gebruiken, de constante verwrongingen en de grote ogen zouden angst in de harten van de bevolking slaan. Sceptici en haters klappen meestal op de stijl af.

Maar kijk eens verder dan je neus lang is. Er zit heel veel variatie in deze stijl en de bovengenoemde vuistkenmerken zijn slechts arbitrair. ‘Anime is more than meets the (big) eye.’